Aandacht is een grote vliegenmepper

Soms verbeeld ik me boven de gebogen hoofden van de leerlingen een vechtpartijtje: hier en daar duikt er een duiveltje op dat ‘vakààààntie!’ schreeuwt en oh, wat is dat lastig te negeren. Gedraai op de stoel, te lang boven dezelfde bladzijde hangen, eindeloos geroer in de theebeker. Het studeerengeltje dreigt het onderspit te delven. ‘Nog even, concentreer je, je hoeft nog maar een week’, probeert het nog, maar nee: ‘Vakààààntie!’. Dit gaat niet goed. Tijd voor een bemoedigend woordje? Of een belangstellende vraag? Misschien werkt een duidelijke opdracht beter, en een van de docenten past graag een schrikeffect toe: ‘Zo, ik ga je overhoren’. Da’s echt wakker worden, een vliegenmepper om het duiveltje weg te jagen!
Concentratie is een lastig iets, en wie er geen problemen mee heeft kan zich vaak niet goed voorstellen hoe moeilijk zo’n gevecht kan zijn. Vooral de laatste weken voor het einde van het schooljaar heb ik mateloze bewondering voor de leerlingen: superhard werken terwijl het strand lokt verdient een reuze schouderklop!
Hoe heerlijk het buiten ook is, de een na de ander vraagt om een extra dagje, of bijles, of nóg een overhoring. Hierna past niets anders dan die welverdiende vakantie, eindelijk.

Al die drukte duwde mijn weemoed een beetje weg. Voor het eerst heb ik afscheid moeten nemen van een heel groepje leerlingen waarbij ik me zo betrokken ben gaan voelen: ‘onze’ eindexamenkandidaten. Ze hebben zich het afgelopen jaar geweldig voorbereid en hun inspanningen zijn beloond, maar oh, wat zal ik ze missen in september! Een beetje troost en een beetje trots haalde ik dan maar uit ons tas-aan-de-vlag-ritueel. Voor elke leerling die zijn doel had behaald hing ik er weer een tasje bij, en ‘overgaan’ was daarbij net zo belangrijk als ‘leren plannen’. De eerste tassen echter waren voor de schoolverlaters. De top bereikt, soms vanuit een heel diep dal… die ervaring is minstens zo belangrijk voor de toekomst. Lieve kanjers, het ga jullie goed!