Back to School!

Hoewel ik het als ouder altijd jammer vond als de zomervakantie weer voorbij was, kan ik me niet herinneren dat ik dat als kind echt erg vond… Natuurlijk hoorde het erbij om hardop je baalgevoel te demonstreren. Pffff, weeeer dat hele gedoe. Wat een onwijze stapel boeken, en waarom zou ik nou opeens oud genoeg zijn om ze zelf te kaften?

 

Toch overheerste, diep van binnen, het gevoel van de nieuwe start. Het eindeloos tutten bij de keuze van DE agenda, het achterlijke kaftpapier dat natuurlijk wel het juiste printje hoorde te hebben. Passen deze etiketten daar wel bij, of zal ik toch maar die andere kiezen? Het sjoemelen met mijn moeder, om toch die absoluut-noodzakelijke miniatuur-nietmachine te krijgen. Alles in orde voor de eerste dag. Spannend: wie zit er bij mij in de klas? Helemaal voorbereid om weer lekker te kunnen klagen over rooster, docenten en nieuwe verplichtingen… Samen. Met kersverse en hervonden vrienden, in een vertrouwde omgeving en een vertrouwde structuur.

Ouders maken zich druk om onderwijsvernieuwingen en aansluiting op het vervolgonderwijs. Ze zoeken het juiste niveau, de beste kansen en de aansluitende pedagogiek. Daarmee vergeleken lijkt hun kind zich vooral bezig te houden met de buitenkant van de dingen, en ik denk dat dat een goede zaak is.

Wat een heerlijke luxe als die volwassenen de structuur neerzetten en beslissingen nemen. Zo hou je tenminste je hoofd vrij om al die andere noodzakelijke dingen te leren: hoe bouw ik vriendschappen op, hoe ga ik om met anderen? Hoe leer ik mijn mening te geven… zelfs hoe vorm ik die? Hoe zit de wereld in elkaar en wat is mijn plek daarin? Dat is naar mijn mening de functie van deze hele fase. Juist door als volwassenen te zorgen dat een kind zo makkelijk mogelijk in de structuur glijdt en de school met alle verplichtingen kan accepteren als een vaststaand feit, geven we de ruimte om de al die puberenergie in het wezenlijke leren te stoppen. Leren hoe te leven.