Examenstress?

Vorig jaar mei. Na een verzoek of ik mee wilde werken aan de landelijke herexamentraining arriveerde ik nieuwsgierig bij de Studiekringvestiging in Houten. Hoe bereiken we elk jaar een gemiddelde stijging van 1,4 punt door zo’n trainingsdag, hoe kan ik daarbij helpen? Een beetje mijmerend liep ik ineens tussen een massa leerlingen op het plein, in de hal, uitzwermend naar alle lokalen… Voor ik het wist was ik opgenomen in de bijenkorf. Docenten deelden proefexamens uit, wezen werkplekjes aan en brachten koffie, thee en limonade rond en al snel was er stilte. Een apart soort spannende stilte, alsof er echt examens werden afgenomen… Iedere leerling geconcentreerd gebogen over de opgaven.

Een fluisterend rondje langs de vijf leerlingen die ik onder mijn hoede had gekregen leverde een afsprakenlijstje voor de eerste ronde op. Fijn om tussentijds een leerling feedback te geven, dingen extra uit te leggen en met praktische tips te strooien! En heerlijk om dat één-op-één te doen en alle aandacht te geven aan dat wat er mis was gegaan tijdens het echte examen. Nederlands bleek een ‘verslikvak’ te zijn geweest, dat voor net dat minpuntje teveel had gezorgd op een verder mooie lijst. Regelmatig hoorde ik teleurgesteld: “Ik had er nauwelijks iets aan gedaan… dacht dat ik het zo wel kon.
-vervolg nieuwsbrief
Hoe moeilijk kan een tekstverklaring zijn?”  Ik deelde links en rechts markers uit en liet leerlingen kennismaken met een spoedcursusje teksten structureren. Nee, geen eigen mening in je samenvatting! En: altijd checken op spelfouten achteraf, hoe graag je ook naar buiten wilt… die tijd levert kostbare punten op! Soms had ik het gevoel dat ik het achtste wereldwonder openbaarde en zag ik het kwartje echt vallen, super!

Een tweede bijlesronde, een derde voor wie het nog nodig had. Tot de laatste minuut uitleg voor de leerling die eigenlijk zo’n achterstand had dat hij beter een paar maanden bijles had kunnen nemen, maar wie weet zou het lukken. En tussendoor een aanval op het lunchbuffet en een ontspannen pauze. Heel bijzonder: geen leerling die treuzelde na afloop, iedereen ging uit zichzelf snel weer aan het werk. Kom daar maar eens om op een school!

Tijdens de examentrainingen en herexamentraining is alles intensief. Ook het contact, binnen de kortste keren zijn het jouw persoonlijke leerlingen, en slagen zullen ze! De adrenaline bruist door de gangen en je wordt ook als docent meegesleept in de honger naar kennis: “Leer me hoe het moet! Vertel me wat ik nodig heb!” Wakkere, ijverige leerlingen die je in één dag meer zelfvertrouwen ziet krijgen, daar gaat denk ik elke docent nóg een stapje harder van lopen!

En dan… zes uur. De laatste leerlingen nemen afscheid en de groep docenten zakt halfdood op de stoelen. Pfff… pizza. En bijkomen. En napraten, tot je langzaamaan weer een beetje in je normale tempo lijkt te komen. In de week erna kwam het ene na het andere mailtje: geslaagd, bedankt! Die dag hard werken bleek daardoor een cadeautje aan mezelf te zijn geweest. Mag ik dit jaar weer?