Ik was vroeger net zo...

"Dat verbaast me niks, ik was vroeger net zo." Dit is misschien wel de meest gemaakte opmerking door ouders. Vaak zit er een soort machteloosheid bij: het lijkt zwemmen tegen de stroom in. Die leuke blauwe ogen, de voorliefde voor sport en dat specifieke gevoel voor humor: allemaal dingen die je doorgeeft aan je kinderen. Werkt dat net zo bij huiswerk maken? Ik denk van niet. Volgens mij is het net zo als overgewicht: misschien speelt er iets erfelijks mee, maar de belangrijkste factor is het (onbewust) doorgeven van foute gewoontes. Nog zo’n valkuil tref je wanneer je het vroeger zelf juist allemaal met twee vingers in je neus deed: je schrikt je dood als het bij jouw kind anders blijkt te gaan! In beide gevallen kun je niet putten uit eigen ervaring, je weet hooguit hoe jouw kind het dus níet moet doen. Maar hoe dan wel? Hoe kun je daarbij helpen?

Voor mij lag de sleutel in het aanvaarden van de puberteit. Dat is de grote veroorzaker van een te makkelijke houding, weerstand tegen regels, zoeken naar je eigen manier, en het dondert niets dat de resultaten slecht zijn.

Eén grote zoektocht naar de leukste manier om te leven, nu je dat eindelijk een beetje zelf mag gaan bepalen. De herkenning door ouders komt niet doordat hun kind hetzelfde is, maar doordat het kind precies dezelfde dingen wil als zij vroeger. Net als alle pubers, niks erfelijks aan. Als je zelf vroeger net zo slecht presteerde als je kind nu was het bij jullie allebei misschien wel een kwestie van onjuiste begeleiding. En als je zelf vroeger veel beter presteerde, kwam dat misschien doordat jouw houding anders was, afgedwongen of aangeleerd. Of, alweer misschien, was je wel zoveel intelligenter dat je het net redde waar je kind nu struikelt. Allemaal ‘misschiens’. Maar voor mij droegen ze wel bij aan het afschudden van dat machteloze gevoel: je kunt door je houding als ouder wel degelijk het verschil maken.