Leerlingmeeuw

Het schooljaar is weer begonnen. In afwachting van de leerlingen voor de huiswerkbegeleiding vul ik de nagelnieuwe dossiers in als mijn oog valt op een meeuw bij de tuindeuren achter me. Hij staat ongeduldig te trappelen op de mat, gluurt nieuwsgierig naar boven. Ik krijg het gevoel dat hij zo naar binnen zal stappen als ik open zou doen, dus ik loop om. Ik kan hem dicht naderen, hij lijkt totaal niet bang maar als ik hem naar achteren jaag stopt zijn vlucht op anderhalve meter hoogte… mankeert hij iets? Hij neemt onverstoorbaar zijn plaatsje op de mat weer in, en ik besluit hem even te laten. Het lijkt een gezonde volwassen meeuw, en onze tuin is lang genoeg voor de aanloop die hij nodig heeft, als hij de juiste richting zou kiezen. Zodra ik echter weer achter mijn bureau zit knalt hij met een enorme bonk tegen de ruit. En weer. En wéér.

Tussen de dossiers voor me herken ik ineens hier en daar de meeuwen die wel naar binnen mochten: de leerlingen die moeite hebben hun aanpak te veranderen, zelfs als ze zijn blijven zitten of een schoolniveau moesten zakken. Te vaak wordt er gedacht dat het simpelweg een kwestie van ‘te weinig werken’ is geweest, terwijl bij minstens de helft de manier van leren een veel grotere oorzaak is. Zoals de meeuw hardnekkig blijft proberen zijn doel via een onmogelijke weg te bereiken, zo angstvallig kan een leerling vast willen houden aan zijn eigen werkwijze. Het eerder (niet) behaalde resultaat doet niet ter zake…
Een week tevoren beginnen met leren voor een toets en alles drie keer leren? Maakwerk serieus nemen, als broodnodige oefening om de geleerde theorie toe te passen, en dus niet voor laten zeggen, overschrijven of afraffelen? Een goede samenvatting leren maken, of misschien zelfs zo’n gekke mindmap? Of… zelf om een overhoring vragen, omdat je wilt weten of je de stof goed genoeg beheerst?
De weerstand om de oude methode los te laten kan enorm zijn, en meestal zit er angst onder om te mislukken. Liever iets vertrouwd fouts, dan het onbekende. En BONK! klinkt het weer achter me…

Mijn meeuw is ook bang. Hij ziet de smalle tuin met hoge muren, en niet de mogelijkheden die hij heeft. En misschien heeft hij ook wel in zijn hoofd geprent dat opstijgen altijd via die richting gebeurt waar nu mijn tuindeuren zijn! Twee dappere leerlingen arriveren en de verontwaardigde meeuw wordt in een Studiekringvlag naar de straat gebracht en met een enorme zwaai in de lucht gegooid. Hij lijkt al vliegend bijna te waggelen, maar dan schiet hij omhoog en verdwijnt boven de huizen.

Bedankt Wouter, bedankt Joakim! Jullie hebben het afgelopen schooljaar durven vertrouwen op onze suggesties en hulp, zelfs als het onbekend of raar leek. Ik ben er trots op jullie weer te mogen begeleiden, net zoals jullie de meeuw een handje hielpen bij het bereiken van zijn doel. Dit was echt een vliegende start: we gaan ervoor!