Bijles bijles bijles bijles bijles…

Een hopeloos gemiddelde. Nog één schoolexamen en dan het Centraal. Rond deze tijd komt er altijd een rush aan inschrijvingen voor bijles, van leerlingen bij wie het kwartje eigenlijk net te laat is gevallen. ‘Oh shit, ik heb te weinig gedaan… Help!’ Het besef dat er nog precies drie-en-zeventig dagen resten om al die stof in je hoofd te stampen komt soms als een donderslag. Stom? Ach… Ik ken wel stommere acties. Aanpakken maar! Ik vind het altijd spannend om te zien hoe deze leerlingen omgaan met zo’n noodsituatie. Twee, drie bijlessen per week: daarmee kun je véél bereiken. Maar zonder de leerling lukt niets. Een enkeling zet een denkbeeldig luikje in zijn schedel open, en wacht bijna verveeld tot ik daar de kennis in zal gieten. De tweede reageert verbijsterd op het nieuws dat alleen het lezen van boeken (ik ben al op de hélft!) niet genoeg is voor het mondeling literatuur. Gaat het lukken deze twee zo te stimuleren dat ze er helemaal voor gaan? Want dán maken ze een redelijke kans. Zelfs met maar één bijles per week: door de ideale examenleerling te zijn. Die werkt nu elke dag (ook in het weekend) minstens een uur of drie geconcentreerd door en maakt oefeningen om de geleerde theorie gelijk toe te passen.

Hij zorgt voor voldoende slaap, en daarbij maakt het tijdstip niet veel uit dus ’s nachts leren en vervolgens uitslapen is helemaal prima, maar weekendjes doorfeesten niet. Hij maakt proefexamens (zie www.examenblad.nl) en mailt me de foute antwoorden, zodat ik tijdens de bijles alle tijd aan uitleg kan besteden. Of aan vragen beantwoorden, effectief door hem verzameld tijdens het leren de voorbije week. Gaat het lukken dan? Réken maar. Ik heb het vaak genoeg zien gebeuren om daarin te geloven. En ik maakte het mee in mijn eigen examentijd, want ik was gewoon een luiaard eerste klas. Maar het vraagt wel om actie: voor precies drie-en-zeventig dagen dus. DRIEr-EN-ZEVENTIG. Kom op jongens! Dat moet toch lukken? Gááááán!